Arnoldshof

Inhoud

Japanse tuin-1  

Bij het ontwerp van onze japanse tuin hebben we de principes voor het maken van een tuin toegepast die Japanners eeuwen geleden hebben opgeschreven.

Oorspronkelijk is de roji de tuin waardoor men naar het theehuis gaat. Letterlijk betekent roji: het bedauwde pad, speciaal in een woud. Het is een tuin bedoeld als overgangszone tussen het drukke leven van alledag en de beleving van de theeceremonie. Hier gebruiken we de roji om de overgang van een kleurrijke, overvloedige wereld naar een plaats van serene rust aan te kondigen en te vergemakkelijken. Er is een overdekte  stenen bank waarop even gerust kan worden, en een oribe steenlantaarn. Voor de symbolische reiniging staat er een waterbekken (chōzubachi) met begeleidende stenen voor waterketel en draagbare lantaarn, samen tsukubai genoemd.                                                                      

Het grondplan van de tuin die volgt op de roji lijkt op dat van de tuinen uit de Heian periode (794 - 1185). In die tijd waren tuinen meestal eigendom van keizers en edelen, en in deze tuinen lagen vaak heel grote vijvers waarop men graag ging varen. Het water kwam binnen in het oosten of noordoosten, en verliet de vijver in het westen of zuidwesten. In onze tuin stroomt het water in het oosten binnen, waar de drie "bergen" zijn. Er zijn vijf grote stenen met klassieke vormen die, samen met hulpstenen, de waterval vormen. Het water verlaat de vijver in het zuidwesten via een stroompje dat ombuigt naar het oosten en ergens tussen de struiken verdwijnt, alsof het eindeloos doorkronkelt. De vorm van het stroompje lijkt op het kronkelen van een slang. Volgens de mythe was die vorm ontstaan toen tijdens de zondvloed een draak met zijn staart een voor in de aarde sloeg, en het water daardoor weg kon vloeien.                                               

Omdat onze japanse tuin maar 1800 m² groot is, kan er natuurlijk niet gevaren worden! Het is een wandeltuin geworden. Overal rond de vijver zijn stapstenen en veel van de hoekjes en de meer afgelegen plaatsen zijn via kleine paadjes bereikbaar. De stapstenen (tobi-ishi) zijn zorgvuldig gelegd in een mooie  ordening. Ze moeten goed boven de bodem uitsteken, zodat de voeten van de wandelaar droog blijven. Daarom moeten de stenen erg dik zijn, want om stabiel te liggen moeten ze ook nog eens wat worden ingegraven. Wij zijn er niet in geslaagd om zulke zware stenen te vinden voor alle paden, maar we troosten ons met de gedachte dat zelfs in het steen-rijke Japan niet in alle tuinen aan deze hoge eisen wordt voldaan!  Hoewel de stapstenen voor haastige westerse voeten niet altijd even gemakkelijk te begaan zijn, vragen we toch om er altijd op te blijven. Zelfs op de beide kiezelstranden zijn het alleen de stapstenen waarop gelopen mag worden!                 

Het bordje bij de overgang van de roji naar de vijvertuin zegt  in Japanse karakters: Un-kyō-en, Tuin van de Wolken-spiegel. De eerste dingen die u hier tussen de struiken en kleine bomen door kunt zien zijn de vijver, de waterval en het theehuis. We adviseren daarna linksaf te slaan en de sténen brug over te lopen. 

Inhoud      Volgende